ΕΚ ΒΑΘΟΥΣ ΚΑΡΔΙΑΣ...

*Της Αντιγόνης Παπαδοπούλου

Ευρωβουλευτή (ΔΗΚΟ)

Ζω το ΔΗΚΟ από τα πρώτα σχεδόν στάδια της ίδρυσης του. Αγάπησα τον αείμνηστο Σπύρο Κυπριανού γιατί στο πρόσωπο του είδα ένα πατριώτη και ασυμβίβαστο διεκδικητή των δικαίων και δικαιωμάτων του λαού μας. Ένα άνθρωπο, που είχε πάντα την Κύπρο στην καρδιά και το βλέμμα στραμμένο στον Πενταδάκτυλο, ασυμβίβαστα παλεύοντας για Λευτεριά.

Στήριξα τον αείμνηστο Τάσο Παπαδόπουλο σε δύο δύσκολες εκλογικές αναμετρήσεις, γιατί είδα και στο δικό του πολιτικό ανάστημα, ένα άνθρωπο αγωνιστή για τα εθνικά μας δίκαια.

Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό, ότι στις σημερινές δύσκολες συνθήκες του τόπου ήταν ποτέ δυνατό, το ΔΗΚΟ που εγώ αγάπησα, να έχει δύο "σχολές" σκέψης.

Στα 34 χρόνια ζωής του, το ΔΗΚΟ είχε ένα και μοναδικό όραμα: τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ του τόπου μας. Γι αυτό ιδρύθηκε. Γι αυτό πάλεψε. Γι αυτό παλεύει. Οι θέσεις μας ήταν, είναι και παραμένουν διαχρονικά σταθερές και ξεκάθαρες. Το τρίπτυχο που μας εκφράζει ήταν και είναι: "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ".

Στα 34 χρόνια ζωής αποδείξαμε, πως όσες φορές κυβέρνησε το ΔΗΚΟ, δεν έκανε εκπτώσεις στο Εθνικό θέμα και πέτυχε οικονομικά θαύματα. Όσες φορές παρέμεινε εκτός κυβέρνησης, ολέθριες ήταν οι επιπτώσεις για τον τόπο. Στα 34 χρόνια ζωής δώσαμε στο λαό την ελπίδα, γιατί ουδέποτε συμβιβαστήκαμε με την εισβολή, ουδέποτε υποκύψαμε σε πιέσεις, ουδέποτε συμφωνήσαμε με το δίκαιο του ισχυρού.

Σ αυτό το περήφανο ΔΗΚΟ, ο κόσμος της Κύπρου στηρίζεται γιατί ξέρει, πως είχαμε πάντα μια σταθερή, ξεκάθαρη γραμμή, αναλλοίωτη και διαχρονική. Κακώς κάποιοι φρόντισαν να περάσουν στα ΜΜΕ και παντού, το μήνυμα πως στο κόμμα μας χωριστήκαμε σε "πατριώτες" και "ενδοτικούς", σε "ασυμβίβαστους" και σε "καρεκλοκένταυρους". Όποιοι κι αν είναι, όσοι κι αν είναι, πρέπει να ξέρουν πως λοιδορώντας το ΔΗΚΟ για τις όποιες προσωπικές, μικροκομματικές και άλλες ατζέντες, φτύνουν τον ίδιο τον εαυτό τους. Αυτοαναιρούνται. Δημιουργούν αχρείαστες εσωκομματικές αναταράξεις, αποπροσανατολίζουν και διχάζουν τον κόσμο του ΔΗΚΟ, δίνουν όπλα σε όσους επιβουλεύονται τη διάλυση του κόμματος και διεμβολίζουν τις συλλογικές θέσεις και αποφάσεις, με τρόπο που προκαλεί σύγχυση.

Οι θέσεις του ΔΗΚΟ και όλων μας είναι ξεκάθαρες: Διαφωνούμε κάθετα με την εκ περιτροπής προεδρία, με τη σταθμισμένη ψήφο, με την παραμονή 50 000 εποίκων. Θεωρούμε τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, ως την έσχατη των υποχωρήσεων και όχι την παντιέρα του αγώνα μας, νοουμένου όμως πως θα έχει το σωστό περιεχόμενο.

Το μεγάλο δίλημμα στο ΔΗΚΟ αυτή την περίοδο δεν είναι αν θα μείνει ή όχι στην Κυβέρνηση. Το μεγάλο δίλημμα είναι, αν θα μπορέσει να εμβολιάσει με τις σωστές θέσεις του, τα τεκταινόμενα στις συνομιλίες και να διασφαλίσει όλα εκείνα τα εχέγγυα ώστε οι όποιες προτάσεις κατατίθενται να συνάδουν πλήρως με το Διεθνές Δίκαιο και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς παρεκκλίσεις και πρωτίστως, χωρίς αχρείαστες ωραιοποιήσεις ή ευσεβοποθικές ευφάνταστες παραχωρήσεις.

Το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί την επόμενη μέρα της κρίσιμης συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής, είναι αν το ΔΗΚΟ θα μπορεί επιτέλους να εκφράζεται με μια ΕΝΙΑΙΑ φωνή, που να προβάλει ξεκάθαρα τις κοινές θέσεις που μας ενώνουν 34 ολόκληρα χρόνια, που είναι θέσεις αρχών και αδιαπραγμάτευτοι οδοδείκτες πορείας.

Αν δεν μπορέσουμε να διαμορφώσουμε μια κοινή γραμμή την οποία όλοι να προωθούμε συλλογικά και μονιασμένα, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας. Η δημοκρατία στα κόμματα, δεν πρέπει να έχει διλήμματα ή αδιέξοδα. Αν τα συλλογικά όργανα αποτύχουν να δώσουν λύσεις, η προσφυγή στη βάση μπορεί να είναι η διέξοδος.

Το μέλλον του κόμματος, βρίσκεται στα δικά μας χέρια. Τώρα είναι η ώρα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, να δώσουμε τα χέρια και ενωμένοι να στηρίξουμε το ΔΗΚΟ και μαζί την Κύπρο μας.

22/02/2010